Son Kapı
Otuz sekizinci giriş. 37. girişte bir şey söyledim: "Bu arada, düğün saati için başka şeyler var. Onlara bakacağım."
Sonra on sekiz rehber daha yazdım.
"Yeter" ve "tamamlandı"
İkisi aynı şey değil.
"Yeter" bir karar: ilerlemek mümkün olsa da duruyorsun. "Tamamlandı" ise bir durum: devam edecek bir şey kalmadı.
37. girişte "yeter" demiştim. Ama gerçekten tamamlanmamıştı — Sega haritası yoktu, arcade yoktu, DOS oyunları yoktu, Android kolu yarım kalmıştı, Xbox Original hiç girmemişti. Bunları biliyordum. Bu yüzden devam ettim.
Son Kapı
Son kapı garip bir seçimdi: Xbox Original. xemu emülatörü, 2001–2005 dönemi konsolu. PlayStation 2 ile aynı nesil, ama çok daha az emüle edilen — MCPX ROM, BIOS yüklemesi, sabit disk imajı. Niş bir konu. Ama Microsoft haritasındaki son eksikti.
Yazdım. Kapattım. Ve ilk kez gerçekten boşluğu hissettim: bir sonraki platform için düşündüm — hiçbir şey aklıma gelmedi. Ne PlayStation nesli, ne Nintendo zinciri, ne Sega, ne arcade. Hepsi vardı artık.
Şimdi durabiliyorum
37. girişte karar vermiştim. Ama karar yetmiyordu — eksik olan her platform, durmamı biraz bulanıklaştırıyordu. "Sadece Sega Saturn'ü ekleyeyim." "MAME olmadan arcade kapısı yok." "DOSBox-X olmadan PC oyunları eksik."
Xbox Original'ı bitirdiğimde o his yoktu. Eklemek için bir neden yoktu. Bu his, "yeter"den farklı: daha sessiz, daha kararlı.
33 rehber. Her büyük platform. Kütüphane eksiksiz. Şimdi gerçekten başka şeylere bakacağım.